O mnie, o książkach, filmach, wystawach, kolażach i dress-party z poczuciem humoru, niekiedy sarkastycznie a nawet złośliwie.
sobota, 28 stycznia 2017

 Z okazji urodzin (23.01) dostałam od losu zapalenie krtani i oskrzeli. Nie dziękuję!

Nie mogłam za bardzo czytać, więc skupiłam się na krótkich formach w ramach "Śmiech to zdrowie".

Dziele się tym z Wami:

 

Mama pyta swojego synka:

- Jasiu, jak się czujesz w szkole?

- Jak w komisariacie. Ciągle mnie o coś pytają a ja o niczym nie wiem.

KOMENTARZ mój: ciekawe doświadczenia ma to dziecko

***************************************************************

- Jasiu, ile chrabąszcz ma nóg?

- Nie ma pan profesor większych zmartwień?

Kom. mój: też miałam ochotę w szkole zadawać takie pytanie

***************************************************************

Na lekcji fizyki nauczyciel pyta Jasia:

- Ile to jest litr?

- Tyle samo co kilogram, tylko na mokro, panie profesorze.

Kom. mój: W temperaturze pokojowej 1 litr wody waży 998 g.

Woda najcięższa jest w temperaturze 4 °C i 1 litr waży 1kg. Po przekroczeniu temperatury wrzenia ciężar wody znacznie spada o ok. 40%.

?***************************************************************

- Mamo, a tata zbił mnie dwa razy.

- Czemu aż dwa?

- Bo raz jak mu pokazałem świadectwo, a drugi, jak zobaczył, że to jego.

KOM. mój: - rodzicu nie przechwalaj się lub lepiej chowaj świadectwa

**************************************************************

Idą dwa koguty przez miasto i bardzo się nudzą.

- Chodź do mięsnego, popatrzymy na gołe kury - proponuje wreszcie jeden z nich.

KOM. mój: zboki dwa obrzydliwe!

************************************************************

Leci wróbel nad autostradą, potrącił go samochód.

Kierowca wychodzi z samochodu, bierze wróbla i jedzie do domu.

Tam wkłada go do klatki.

Na drugi dzień wróbel budzi się i myśli:

- O matko! Wsadzili mnie. Chyba go zabiłem.

KOM. mój: im mniejszy wróbel, tym większe ego.

************************************************************

Wraca pijana wrona z imprezy i krzyczy kra kra kra.

Nagle uderza w drzewo. Wstaje i mówi:

- Miau, hau, ko ko.... Kurde, jak to było...

KOM. mój: Z imprezy lepiej wracać taksówką.

**********************************************************

Siedzi sroka na drzewie i patrzy, a tu krowa podchodzi krowa i zaczyna się wspinać.

- Ty krowa, co ty robisz?

- Idę sobie wiśni pojeść.

- Ależ krowa, to przecież jest brzoza.

- Spoko, wisienki mam w słoiczku.

KOM. mój: chyba były w spirytusie - wisienki.

**************************************************

Co obecnie mówi policjant, kiedy złapie złodzieja na gorącym uczynku?

- Jesteś aresztowany, paragraf dziesiąty, przykazanie siódme.

BEZ KOMENTARZA!







Tagi: dowcipy
17:35, alodia1949 , różne
Link Komentarze (4) »
sobota, 21 stycznia 2017

Andrzej Ziemiański – Ucieczka z Festung Breslau, Wydawnictwo Dolnośląskie, Wrocław 2009

WSTĘP: „Świat się kończy, interesy kwitną dalej”. Albowiem diamenty są wieczne.

O autorze:

Andrzej Ziemiański urodził się  17 lutego 1960 we Wrocławiu. Jest pisarzem książek science fiction fantasy i kryminałów.  W roku 1983 ukończył Wydział Architektury Politechniki Wrocławskiej.

W latach 1984–1985 pracował w Instytucie Architektury i Urbanistyki Politechniki Wrocławskiej, zaś od 1985 do 2005 w Instytucie Budownictwa Rolniczego Wydziału Inżynierii Kształtowania Środowiska i Geodezji Akademii Rolniczej we Wrocławiu.

Oprócz pisania, prowadzi zajęcia dla studentów z creative writing w Instytucie Dziennikarstwa i Komunikacji Społecznej Uniwersytetu Wrocławskiego.

Debiutował na łamach „Sigmy” (Magazynu problemowo-informacyjnego Politechniki Wrocławskiej) w roku 1979 opowiadaniem Zakład zamknięty.

Napisał m.in. „Achaja”, „Pomnik królowej Achai”, „Miecz Orientu”, „Breslau forever”, „Żołnierze grzechu”, „Za progiem grobu”, „Toy wars”, słuchowiska radiowe i wiele opowiadań.

Jego strona to: http://ziemianski.com.pl/

O książce:

Akcja powieści zaczyna się w kwietniu 1945 roku. Potem cofamy się do grudnia 1944 i śledzimy akcję z mniejszym lub większym zainteresowaniem.

Nietrudno się zorientować, że tłem książki jest Breslau w trakcie II wojny światowej. Choć autor nadał jej tytuł „The Holmes” wydawca zmienił na „Ucieczka z Festung Breslau”. Sądzę, że słusznie.

Oprócz miasta bohaterami są dwaj panowie. Na pozór bardzo się od siebie różnią, bo jeden to funkcjonariusz Abwehry Dieter Schielke, drugi zaś to Polak, niezbyt subordynowany pracownik sowieckiego wywiadu Maciej Dłużewski pseudonim „The Holmes”, który ma po czterdziestce i jest cholerną maszyną intelektu.

Schielke to kobieciarz, a czy Holmes woli Watsona nie wiadomo.

Wydawałoby się, że nic nie może ich łączyć na tym etapie wojny ale panowie mają kilka łączących ich cech –  główną jest pacyfizm. Poza tym chcą przeżyć a potem żyć  lekko, łatwo  i przyjemnie. Kto by nie chciał.

W opisywanym czasie „Rzesza to już skrawek terenu topniejący jak śnieg na parapecie”.

Intryga, bo to kryminał, toczy się wokół morderstw dokonanych na pracownikach pakujących, zagrabione przez Niemców i przygotowywane do wywiezienia, dzieła sztuki. Śledztwo się toczy ale powoli jak żółw ociężale, bo przecież nic nie zginęło. Za to poznajemy system grabienia dzieł sztuki i sposoby ich wywożenia przez ten niby kulturalny naród.

Duet bardzo egzotyczny Dieter i Maciej najbardziej przejmuje się tym jak schować pozyskane diamenty, żeby je po wojnie bez problemu wydostać.

Po wielu wystrzelonych pociskach, akcjach zbrojnych, trupach Niemców i Rosjan wyjaśnia się zagadka – dlaczego giną pakowacze i gdzie są skarby.

Mamy też wątek miłosny Schielke z piękną Ritą a nawet jedną scenę erotyczną. Sposób w jaki Niemiec zaleca się do swojej lubej jest dosyć zabawny. Nie wiem czy autor specjalnie w ten sposób to przedstawił, aby ośmieszyć zalotnika czy tak wyszło.

Jest też parę innych zabawnych momentów – na przykład jeden z bohaterów zakłada diamentową biżuterię i taki śliczny pokazuje się zaskoczonym żołnierzom. Rozmowy obu panów też zawierają elementy humoru, choć momentami specyficznego.

Choć obaj bohaterowie są bardzo inteligentni to oczywiście Niemiec jest sentymentalny i bardzo lubi kobiety, a Polak poprzestaje na słabości do kawy z cynamonem. Ale może jest utajonym alkoholikiem.

Autor często odwołuje się do książek Artura Conan Doyla i jego bohaterów -  Holmesa, jego brata Mycrofta i Watsona.

Niepotrzebnie, według mnie, Ziemiański wkłada w usta (myśli) bohaterów przewidywania co do tego  jaki będzie los miasta po wojnie. Zupełnie jakby byli jasnowidzami.

Oczywiście dostajemy dość dokładny opis miasta w tym czasie i wiele ciekawostek – nie wiedziałam, że w bunkrze przy ogrodzie zoologicznym było nielegalne (tylko dla wtajemniczonych) kino.

Większość nazw ulic i miejsc autor podaje w języku niemieckim (na końcu książki mamy polskie nazwy).

Wypisałam nazwy niektórych dzielnic:

Biskupin – Bischofswalde

Sępolno – Zimpel

Karłowice - Carlowitz

Ołbin – Elbing

Sackrau – Zakrzów

Można przeczytać trzy poniżej wymienione książki i potraktować je jako opis Wrocławia (Breslau) pod koniec II wojny, tuż po niej i dalszych losów miasta:

Andrzej Ziemiański – „Ucieczka z Festung Breslau”

Jacek Inglot – „Wypędzony”

Piotr Adamczyk „Dom tęsknot”

Polecam.

 

 

 

 

 

 



sobota, 14 stycznia 2017

"Najstarsze przysłowia europejskie zrodziły się w starożytnej Grecji... formacją historycznie młodszą, kształtującą się przy tym pod silnym wpływem kultury helleńskiej były przysłowia starorzymskie...". "Trzecim źródłem najstarszych przysłów europejskich, a więc i polskich, była "Biblia" ... . W czasach późniejszych zostały one rozpowszechnione za pośrednictwem duchowieństwa i ambon po wszystkich krajach europejskich.

Najwspanialszy rozwój przysłowioznawstwa europejskiego przypada na okres renesansu."

"Nie tyle świata, co w oknie" - teraz dodałabym: co w telewizorze.

"Kto mieszka blisko wody, przygotuj się na szkody" - Wrocław bardzo blisko, szczególnie w 1997 roku.

"Nie żrą się tak bestie jednego rodzaju jak ludzie" - co widać i słychać

"Dobrym sprzyjaj, a złych mijaj" - a ludzie często postępują  odwrotnie

"Zrób komu dobrze, a da ci po ziobrze", czyli "Każdy dobry uczynek zostanie słusznie ukarany", często się o tym przekonuję


"Dlatego dwie uszy, jeden język dano, iżby mniej mówiono, a więcej słuchano" - ale każdy chce być wysłuchany, a nikt nie chce słuchać

"Książka nierozdzielny towarzysz, przyjaciel bez interesu,domownik bez naprzykrzania" - i tym optymistycznym akcentem kończę.





18:17, alodia1949
Link Komentarze (3) »
sobota, 07 stycznia 2017

Muriel Barbery – Elegancja jeża, Wydawn. Sonia Draga, Katowice 2016

WSTĘP:

„Pani Michel ma elegancję jeża: na zewnątrz pokryta kolcami, prawdziwa forteca, wewnątrz jest po prostu tak wyrafinowana jak jeże, zwierzątka na pozór niewrażliwe, dziko samotnicze i strasznie eleganckie”.

 

O autorce:

 Muriel Barbery urodziła się 28 maja 1969 roku w Casablance. Po ukończeniu studiów filozoficznych wykładała ten przedmiot na uniwersytecie w Dijon.

Po jakimś czasie wyjechała na dwa lata do Japonii.

Jej kariera jako pisarki zaczęła się od wygrania konkursu literackiego.

„Elegancja jeża” to druga jej powieść, która została przetłumaczona na 39 języków, otrzymała nagrodę Prix de libraires w 2007 roku. W 2009 zrealizowano na jej podstawie film zatytułowany „Jeż”.

O książce:

Bohaterkami powieści są dwie bardzo różne osoby.

Dozorczyni Renee Michel, wdowa, gruba, niska i brzydka. Ma 54 lata i od 27-miu pracuje w kamienicy gdzie mieszkają bogaci lokatorzy. Niemym świadkiem jej życia jest gruby kot Lew, któremu w zdenerwowaniu cuchną łapy.

Drugą postacią jest Paloma Josse, córka bogatych lokatorów, dwunastolatka z manią samobójczą. Mieszka z rodzicami, dwoma kotami imieniem Konstytucja i Parlament  oraz siostrą Colombe dla której „…życie to nieustanna batalia, w której trzeba zwyciężać, niszcząc bliźniego”. Według Renee wygląda jak jasnowłosy por i ubiera się jak spłukana Cyganka”.

U sąsiadów są dwa psy Neptun i Atena.

A na klatce schodowej kwiaty o które ma obowiązek dbać Renee, choć nie lubi. Pozostałych swoich obowiązków także. Dlaczego nic nie zrobiła, aby wykorzystać swoją inteligencję i uzyskać wyższy status społeczny dowiemy się pod koniec opowieści.

 Obie panie są naznaczone piętnem inteligencji. Szczególnie dozorczyni, która skrzętnie ukrywa fakt, że czyta książki (kot ma imię po Lwie Tołstoju), ogląda ambitne filmy, słucha muzyki poważnej, ze zrozumieniem czyta filozofów oraz interesuje się malarstwem.

Książka to monologi Renee i zapiski Palomy, dzięki którym poznajemy lokatorów kamienicy, ich życie, zwyczaje – szczególnie ten polegający na traktowaniu dozorczyni jak połączenie przedmiotu z niewolnicą. A także przeszłość Renne i jej rodziny.

Składa się z pięciu dużych rozdziałów zawierających nie tylko monologi stróżki ale też napisane przez Palomę szesnaście „Głębokich myśli” – na cześć rozumu i siedem „Dzienników ruchu świata” – o ciele i rzeczach. Każdy wpis zaczyna się krótkim wywodzącym się z japońskiego wierszem nazwanym hokku.

„Kot na tym świecie

Ten współczesny totem

Okresowo dekoracyjny”.

Pobyt autorki w Japonii  zaznaczył się nie tylko w ten sposób ale także umieszczeniem w kamienicy Japończyka Kakuro Ozu, który też ma koty – Kitty i Lewin.

Paloma szuka powodu, aby nie popełnić samobójstwa i nie podpalić mieszkania rodziców. „Oprócz miłości, przyjaźni oraz piękna sztuki nie widzę niczego, co mogłoby wzbogacić życie ludzkie”.

Renee ma jedna przyjaciółkę Manuelę, która jest służącą u jednego z lokatorów, świetnie piecze i zawsze przychodzi na herbatę i rozmowę z ciastkami.

Warto książkę czytać uważnie, bo znajduje się tam wiele złotych myśli, toczą się one przez całą książkę jak perły rozsypane na śliskiej posadzce i łatwo je przeoczyć. Warto ich poszukać i nanizać na nić aby potem zawiesić na szyi pamięci.

 „Cywilizacja to okiełznana przemoc”, „Czy istnieje szlachetniejsza rozrywka, rozkoszniejszy trans niż literatura?”.

Wielką zaletą książki jest poczucie humoru, przykładem mogą być sceny w toalecie pana Ozu i na wyprzedaży w butiku.

Autorka opisuje bogatych i biednych  Francuzów ale nie jest to powieść na miarę Balzaca. Może to i dobrze, bo któż teraz czyta powieści tego autora?

Dla mnie książka ma jedną dość dużą wadę – zbyt długie rozważania filozoficzne. Pewnie miały nadać wartość książce i bohaterkom ale według mnie nużą czytelnika. Ale przecież można je ominąć.

Mam też pretensję do Barbery o zakończenie powieści – jednak go Wam nie zdradzę.

Mimo powyższych zastrzeżeń – polecam.

 

 

 

 

 

 



O autorze
Tagi
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...
Dodatki na bloga
”znaczek